م - خداوند نخست انسان را از گناه شستشو مىكند و بعد او را در جوار رحمتش جاى مىدهد ( * ( بِما غَفَرَ لِي رَبِّي وَجَعَلَنِي مِنَ الْمُكْرَمِينَ ) * ) . ن - از مخالفت و سرسختى دشمنان حق نبايد وحشت كرد چرا كه اين برنامه هميشگى آنها در طول تاريخ بوده است ( * ( يا حَسْرَةً عَلَى الْعِبادِ ما يَأْتِيهِمْ مِنْ رَسُولٍ إِلَّا كانُوا بِه يَسْتَهْزِؤُنَ ) * ) . چه حسرتى از اين برتر و بالاتر كه انسان درهاى هدايت را به خاطر تعصب و لجاجت و غرور به روى خود ببندد و آفتاب عالمتاب حق را نبيند . س - ايمان آورندگان به انبياء قبل از همه مستضعفان جامعه بودند ، ( وَجاءَ رَجُلٌ مِنْ أَقْصَى الْمَدِينَةِ ) . ع - همانها بوده‌اند كه در راه طلب هرگز خسته نمىشدند ، و تلاش و كوشش آنها محدود به هيچ حدى نبود ( يَسْعى ) . ف - شيوه تبليغ را بايد از رسولان الهى ياد گرفت كه از تمام روشها و تاكتيكهاى مؤثر براى نفوذ در دلهاى بيخبران استفاده مىكرد كه نمونه اى از آن در آيه فوق و رواياتى كه در تفسير آن آمده است مشاهده مىشود . 3 - پاداش و عذاب برزخ در آيات بالا آمده بود كه « مؤمن » مزبور بعد از شهادت در بهشت الهى جاى گرفت و آرزو مىكرد اى كاش بازماندگان از سرنوشت او آگاه مىشدند ، مسلما اين آيات همانند آيات مربوط به شهيدان مربوط به بهشت جاويدان رستاخيز نيست كه بر طبق آيات ورود در آن بعد از رستاخيز مردگان و حساب محشر صورت خواهد گرفت . از اينجا روشن مىشود كه ما بهشت و دوزخى نيز در برزخ داريم كه شهيدان در آن متنعم ، و طاغيان همچون « آل فرعون » صبح و شام در برابر آتش آن قرار